شبى مجنون به خلوتگاه ناز

  

با خداى خويشتن مى‏كرد ناز

كاى خدا نامم تو مجنون كردى‏

  

بهر يك ليلى دلم خون كردى‏

اى خدا من كم نيم از بت پرست‏

  

روى امّيدم به درگاه تو هست‏

اى خدا من كم نيم از ذرّه‏اى‏

  

عاشقم بر روى آهو برّه‏اى‏

اى خدا آخر طبيب من كجاست؟

  

مُردم از حسرت نصيب من كجاست؟

پس خطاب آمد كاى شوريده حال‏

  

هر چه مى‏خواهى در اين درگاه بنال‏

كار ليلى نيست اين كار من است‏

  

روى خوبان عكس رخسار من است‏