عبدالرحیم سلیمانی اردستانی

عیسی مسیح(ع) در سخنی که در منابع اسلامی نقل شده است، وظیفه عمومی نسبت به مبارزه با ظلم و ستم را با تاکید زیاد بیان می‌کند و عواقب و نتایج بی‌تفاوتی در مقابل آنرا برمی شمرد.

آن حضرت می‌فرماید: «به حق برای شما می‌گویم که آتش‌سوزی در یک خانه واقع می‌شود اما پیوسته از خانه‌ای به خانه دیگر سرایت می‌کند تا اینکه خانه‌های بسیار زیادی را در بر می‌گیرد، مگر اینکه آن خانه نخست را دریابند و آن را از بن بردارند تا آتش از اساس خاموش گردد. همین‌گونه است ستمگر نخست؛ اگر جلوی دست او را بگیرند در پی او پیشوای ستمگری نیاید که به او اقتدا کند، همانطور که اگر آتش در خانه اول چوب یا تخته نیابد چیزی را نمی‌سوزاند. به حق برای شما می‌گویم که هر کس ماری را ببیند که قصد برادرش را کرده که او را نیش بزند و به برادر اخطار ندهد و او را آگاه نگرداند و مار او را بکشد در خون او شریک است… و هر کس بتواند جلو ستمگری را بگیرد و چنین نکند مانند کسی است که مرتکب ظلم و ستم شده است. چگونه ظالم و ستمگر بهراسد در حالی که در میان شما آسوده زندگی می‌کند و کسی جلو او را نمی‌گیرد و او را باز نمی‌دارد و دستش را کوتاه نمی‌کند؟ چه چیزی مانع ظلم ظالمان می‌شود و چگونه در این حالت ظالمان و ستمگران مغرور نگردند؟ آیا همین بس است که کسی بگوید من ظلم نمی‌کنم و هر کس می‌خواهد ظلم کند و ظلم را ببیند و جلو آن را نگیرد؟! اگر مطلب این گونه است پس چرا همه مردم همراه با ظالمانی که اعمال آنان را انجام نداده‌اند و ظلم نکرده‌اند در عواقب و گرفتاری‌های خطاهای آنان در همین دنیا شریکند؟! به حق برای شما می‌گویم که هر کار و فعالیت انسان ستمدیده‌ای که با سخن یا عمل یا حقد و کینه یاری نشود در ملکوت آسمان بزرگ خواهد بود» (تحف العقول، پندهای مسیح(ع)).