حضرت على عليه السلام فرمود: خداوند علىّ عظيم است. اميدت را به حسن تفضل او پيوند بزن و

اندوه و غم خود را متوجه او گردان و دلت را از هر گونه مصيبتى روى گردان ساز، اگر عرصه را بر تو تنگ

كرد من گشايش آن را ضمانت مى‏كنم و با تمام وجود به خداوند سبحان رو كن؛ زيرا او مى‏فرمايد:

عزّت و جلالم سوگند! اميد هر كسى كه به غير من اميد بندد به نااميدى تبديل سازم و جامه خوارى

در ميان مردم بر قامت او مى‏پوشانم و او را از نزديك خودم دور مى‏سازم و پيوندم را با او قطع مى‏كنم ..


تو آن را به قدرتت بر من وارد كرده‏اى، و به اقتدارت به سوى من فرستاده‏اى؛ دور كننده‏اى براى آن

وجود ندارد، و چيزى را كه تو بسته‏اى گشاينده‏اى برايش نمى‏باشد، و چيزى را كه تو بگشايى، كسى

قدرت بستنش را ندارد، و آنچه را كه تو دشوار كرده‏اى، آسان كننده‏اى برايش نيست، و كسى را كه

تو بى يار و ياور گذاشته‏اى ياورى براى او وجود ندارد.

 مولا على عليه السلام در حكمت‏هاى حكيمانه خود مى‏فرمايد:

خداوندا! به تو پناه مى‏برم از اين كه ظاهرم در ديده مردم نيكو جلوه كند و درونم در آنچه از تو پنهان

مى‏كنم زشت نمايد.



از احاديث قدسى كه در زبور حضرت داود عليه السلام آمده است، خداوند فرموده است:

اى فرزند آدم! حاجت از من مى‏طلبى ولى من برآورده نمى‏كنم چرا كه به منافع تو آگاهم سپس

تو نسبت به خواسته‏ات اصرار مى‏كنى، در نتيجه آنچه كه مى‏خواهى به تو مى‏دهم. آنگاه از همان

داده‏هايم بر گناه كردن كمك مى‏جويى. پس اراده مى‏كنم كه آبروى تو را بريزم و تو دست به دعا

بلند مى‏كنى و من آبروى تو را حفظ مى‏كنم. چقدر من با تو به خوبى برخورد مى‏كنم و تو چقدر با

بدى و زشتى با من معامله مى‏كنى. نزديك است نسبت‏ به تو به گونه‏اى خشمگين شوم كه بعد

از آن هيچگاه راضى نگردم