فَإِنَ الْمُؤْمِنَ مَحْرَمُ الْمُؤْمِنَةِ
ممکن است ارتباطات میان نامحرمان، در فامیل با غریبه متفاوت باشد.
در روایت آمده است؛ صفوان جمال به امام صادق(ع) عرض کرد، مرا به شغلم
میشناسی و میدانى که من شتر دارم، گاهى اتفاق مىافتد که زنى براى سفر حج
به من مراجعه میکند، مسلمان و دوستدار شما است، و به ولایت شما ایمان
دارد ولى همراه او محرمى نیست، در این صورت تکلیف من نسبت به او چیست؟
امام(ع) فرمود: هر زمان که زنى مسلمان به تو مراجعه کرد، او را سوار کن؛
زیرا که مرد مؤمن محرم زن مؤمنه است. سپس امام صادق(ع) این آیه را تلاوت
کرد: و «المؤمنون و المؤمنات بعضهم أولیاء بعض»؛ مردان مؤمن و زنان مؤمن
دوستان یکدیگرند.[1]
بدیهی است بسیاری از مسائل معاشرتی که مراعات آن نسبت به غریبه لازم است،
در معاشرتهای معمول میان فامیل و کسانی که به نوعی اعتماد و اطمینان در
میانشان وجود دارد، ضروری به نظر نمیرسد. البته؛ گفتنی است؛ این بدان معنا
نیست که مسائلی؛ مانند رعایت حجاب و بسیاری از احکام مسلم و ضروری محرم و
نامحرمی در میان فامیل برداشته میشود، بلکه به این معنا است که با رعایت
موازین شرعی، در معاشرت و رفت و آمدهای معمول و مرسوم، میتوان مقداری
راحتتر نسبت به غریبهها برخورد کرد.
[1]. شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، محقق و مصحح، غفاری، علی اکبر، ج 2، ص 439، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ دوم، 1413ق، «وَ رَوَى الْبَزَنْطِیُّ عَنْ صَفْوَانَ الْجَمَّالِ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَدْ عَرَفْتَنِی بِعَمَلِی تَأْتِینِی الْمَرْأَةُ أَعْرِفُهَا بِإِسْلَامِهَا وَ حُبِّهَا إِیَّاکُمْ وَ وَلَایَتِهَا لَکُمْ لَیْسَ لَهَا مَحْرَمٌ قَالَ إِذَا جَاءَتِ الْمَرْأَةُ الْمُسْلِمَةُ فَاحْمِلْهَا فَإِنَ الْمُؤْمِنَ مَحْرَمُ الْمُؤْمِنَةِ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآیَةَ :(وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِیاءُ بَعْضٍ)؛ مردان مؤمن و زنان مؤمن دوستان یکدیگرند. به نیکى فرمان مىدهند و از ناشایست باز مىدارند»