ارتباطات

پاسخ: «وَإِنَّا لَنَحْنُ نُحْيِي وَنُمِيتُ وَنَحْنُ الْوَارِثُونَ» همه چيز به خداوند مى‏رسد و چيزى نيست كه در دست انسان بماند. اوست كه زنده مى‏كند و اوست كه مى‏ميراند و وارث هر چيز و هر كس اوست. كسى كه براى غير خدا تلاش مى‏كند جز بيهودگى بهره‏اى نمى‏برد. اين اولياى الهى هستند كه با هوش‏مندى نفس مى‏كشند و جز نفس كشيدن و به تعبير ديگر جز براى خدا نفس نمى‏كشند و از خود چيزى ندارند. آنان زندگى مى‏كنند چون خداوند مى‏خواهد زندگى كنند. خداوند متعال وارث هر چيزى است؛ وارث هر آن چيزى است كه انسان به دست مى‏آورد، خواه خوب باشد يا بد و همه را از انسان مى‏گيرد: «وَلِلَّهِ مِيرَاثُ السَّمَاوَاتِ وَالاْءَرْضِ». چون خداوند وارث است و همه چيز به او مى‏رسد توصيه به ايثار و انفاق دارد و او نيز همه چيز را بازپس مى‏گيرد؛ از اين رو مواظب آن‏هاست. او مانند كسى است كه منزل خود را اجاره مى‏دهد و مراقب است مستأجر آسيبى به آن نرساند. خداوند قصد بازپس‏گيرى تمامى چيزهايى را دارد كه به بندگان خود داده است؛ از اين رو عليم و خبير است و مواظب و آگاه است: «وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ». خداوند همه چيز را خواهد گرفت، از اين رو محترمانه مى‏فرمايد: «وَلِلَّهِ مِيرَاثُ السَّمَاوَاتِ وَالاْءَرْضِ»؛ همه چيز براى اوست و گرفتن آن‏چه را كه داده حتمى است